Drie stemmen over toenemende islamofobie
Ruim vierhonderd organisaties eisen van de Tweede Kamer een daadkrachtiger aanpak van islamofobie en moslimdiscriminatie. Op 30 september bieden zij onder het motto ‘Genoeg is genoeg, stop islamofobie’ Kamerleden een manifest aan. De actie sluit aan bij de Europese Dag tegen Islamofobie van 21 september jl. Drie stemmen over …. toenemende moslimhaat. Wat vinden Abdou Menebhi, Ewoud Butter en Rahma Bavelaar? “Moslimhaat is dagelijkse realiteit in Nederland”.
Abdou Menebhi – voorzitter van het Euro-Mediteraan Centrum Migratie & Ontwikkeling en van het Collectief tegen Islamofobie en Discriminatie.
“Moslimdiscriminatie, islamofobie en moslimhaat zijn dagelijkse realiteit in Nederland, versterkt én gelegitimeerd door beleid, politiek en instituties. Wie nu nog wegkijkt, kiest actief de kant van ongelijkheid en vernedering. De feiten liegen niet. We eisen daarom dat er een nationaal coördinator tegen islamofobie en moslimdiscriminatie wordt aangesteld met een vergelijkbaar mandaat als dat van de Nationaal Coördinator Antisemitismebestrijding.
Het Nationaal Onderzoek Moslimdiscriminatie (Regioplan/Ercomer, 2025) concludeert dat moslimdiscriminatie in Nederland structureel en genormaliseerd is en dat een deel van de Nederlandse moslims zich terugtrekt uit de samenleving. Racistische leuzen klinken steeds openlijker en moslims en andere minderheden worden voortdurend als zondebok aangewezen. De Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme spreekt inmiddels van een ‘chronische en genormaliseerde’ vorm van discriminatie.
Over deze ontwikkeling maken we ons grote zorgen. In 2024 en 2025 werden meer meldingen van moslimdiscriminatie gedaan dan ooit tevoren. In 2025 ging het al om 6,7 procent van alle discriminatiemeldingen: opnieuw een record. De meeste meldingen gaan over discriminatie in de openbare ruimte, online en op de arbeidsmarkt en raken vooral moslimvrouwen met hoofddoek.
Uit onderzoek blijkt dat vrouwen met hoofddoek bij sollicitaties 2 tot 7 keer minder positieve reacties krijgen en ook bij stages structureel worden benadeeld. Europese cijfers laten zien dat 55 procent van de Nederlandse moslims discriminatie heeft ervaren. Nederland behoort daarmee tot de landen waar moslimdiscriminatie bovengemiddeld veel voorkomt.
De politiek doet al jaren niets. De aanpak blijft beperkt tot lippendiensten en rituele dansen: een conferentie hier en een projectsubsidie daar, maar geen enkele maatregel. Dat is geen onvermogen maar een politieke keuze voor normalisering van moslimhaat.
De Tweede Kamer weigert belangrijke onderzoeken naar moslimdiscriminatie plenair te bespreken en het recente coalitieakkoord benoemt moslimdiscriminatie niet eens meer als zelfstandig thema, terwijl er wel maatregelen zijn genomen die op gespannen voet staan met artikel 1 van de Grondwet, zoals het zwaarder beboeten van vrouwen die een niqab dragen.
De politieke boodschap is helder: jouw lichaam, jouw geloof, jouw vrijheid zijn minder waard als je moslim bent. Het probleem wordt genegeerd, gemarginaliseerd en weggemoffeld. Er is beleid voor ‘algemene discriminatie’, er klinken mooie woorden over ‘inclusie’, maar zodra het expliciet over moslims gaat, wordt het stil.
Uiterst rechtse partijen ontzeggen moslims hun elementaire rechten. Zij bouwen hun politieke winst op het demoniseren van een minderheid. De middenpartijen nemen hier onvoldoende afstand van. Ze schuiven op richting extreemrechts en doen alsof moslimhaat ‘het nieuwe normaal’ is. Dat is teleurstellend én gevaarlijk. Door mee te buigen normaliseren zij moslimdiscriminatie en rekken ze de grenzen van wat acceptabel is steeds verder op.
Zo glijden we stap voor stap richting een situatie waarin moslims mogen worden beledigd, uitgesloten en gecriminaliseerd, terwijl het politieke midden toekijkt, meepraat en hooguit mompelt dat ‘de toon misschien wat milder kan’. Dat is pappen, nathouden en een koloniale reflex. Zwijgen is meewerken en niets doen betekent islamofobie faciliteren.”
Lees het volledige artikel op nieuwwij.nl via deze link.
